HISTORIJA HADŽIĆA – Prvi autobusi

¸
Ovakvo su izgledali prvi autobusi nakon Drugog svjetskog rata 1945. godine. Kao što se vidi na  slici  na autobus  se moglo   staviti velike stvari. Pozadi su se nalazile čelične  merdevine, preko koji se penjalo na autobus.

Oni stariji, koji su koristili ovo prevozno sredstvo ,  kažu da se autubus  u  to vrijeme obično   korsitio za  selidbu.Lim je, ističu, bio veoma jak, od čelika, i  po  krovu autobusa mogli  ste skakati, i  ništa  se nebi  desilo.
Kamiona je tada  bio  malo, i isključivo  su se su se koristili   u privredi . I  kućnih stvari , kažu, u to vrijeme  bilo   je veoma malo. Obično kreveti koji su se rastavljali , posteljina, posuđe i tome slično.

Najbolji radnici

Na slici su nagrađeni , odnosno najbolji radnici Remotnog zavoda  iz Hadžića. Tako je bar pisalo na poleđini fotografije. Vjerovatno su pošli  ili se vraćaju sa nagradnog putovanja. Vidi se da su  lijepo obučeni. Dobiti takvu nagradu i priznanje u to vrijeme  bilo je , kažu,    nešto veliko i posebno. Više puta tokom dana preko razglasa u kolektivu  čitala bi se njihova imena. Birali su se najbolji stariji radnici, mladi, najbolji samoupravljači…

Po izgledu kuće iza autobusa  vjerovatno je to bio  neki restoran  i objekt  za  prenoćište, poput  današnjeg   hotela, a nalazi  se uz samu cestu. Ko zna možda su tu i noćili.

Privatizacija za tajkune i moćnike

Danas takvi radnici  obično nebi imali mjesta u kolektivu. Fabrike koje  su oni stvarali, a nisu uništene tokom rata, ili koje su obnovljene nakon rata  i počele raditi, ovi današnji moćnici bi uništili.
Prije rata u Hadžićima  je radilo više od 6.000 radnika. Danas, nažalost,   (2014. godina) na evidenciji   za zapošljavanje ima 6.200 ljudi, pretežno mladih stručnih kadrova. Sadašnja vlast opljačkala je  i uništila privredu,  napravili zakon o privatizaciji  za sebe, kada se fabrike privatiziraju i pljačkaju za male pare, a niko ne odgovara.

Najbolji primjer u Hadžićima  je  GP Ingrap i  Drvna industrija „Bjelašnica“, prvi privredni kolektiv u kojem je radilo više od 600 radnika.  Nakon reintegracije Općine,  za kratko vrijeme   u Bjelašnici su  obnovljeni  pogoni, i  nabavljene  mašine. Najstariji privredni kolektiv u historiji Hadžića počeo je    sa radom i  fabrika je  zapošljavala značajan broj radnika.. Danas je tu ( 2014. godina) najveće smetljište u Kantonu Sarajevu.

Postavlja se pitanje kako to da privatnici koji počinju raditi takoreći  na ledini mogu uspješno poslovati.  U Bjelašnici su tada bili kranovi gotovo novi, poslovne zgarde, i sve drugo izuzev mašina. Danas je tu samo smetljište i ruglo.

U uništenom  Ingrapu  radilo je  više od  400 radnika.  Samo u ove dvije firme bilo je više od 1.000 radnika.

Na slici: Nagrađeni radnici Remotnog zavoda Hadžići